Belanjawan 2027 Disaran Pacu Bandar Sekunder Kurang Guna untuk Pertumbuhan Ekonomi

Research for Social Advancement (REFSA) telah menggesa kerajaan supaya mengutamakan usaha pemulihan bandar sekunder yang kurang dimanfaatkan dalam Belanjawan 2027 yang bakal dibentangkan, dengan menyelaraskan dasar pembangunan industri, infrastruktur, pendidikan, dan sosial.

Dalam taklimat dasar yang baru diterbitkan bertajuk “Belanjawan 2027: Membuka Potensi Bandar-bandar Terlupa di Malaysia Melalui Pembangunan Menyeluruh,” badan pemikir itu berhujah bahawa pertumbuhan ekonomi Malaysia kini terlalu tertumpu di hab metropolitan utama. Menurut penerbit asal, REFSA mengenal pasti Muar, Kluang, Segamat, dan Batu Pahat sebagai contoh utama pusat serantau yang mempunyai kekuatan ekonomi sedia ada tetapi masih kurang dimanfaatkan secara signifikan.

Cadangan tersebut menuntut anjakan daripada perancangan wilayah yang berpecah-belah. Sebaliknya, REFSA menyokong pendekatan "pembangunan menyeluruh" yang menyelaraskan perbelanjaan persekutuan dengan pengkhususan industri khusus di bandar-bandar sekunder ini. Dengan menyelaraskan penambahbaikan infrastruktur dengan program pendidikan yang disasarkan, matlamatnya adalah untuk mewujudkan ekosistem mampan yang mampu mengekalkan bakat tempatan daripada kehilangan modal insan kepada bandar besar seperti Kuala Lumpur atau Johor Bahru.

Anjakan strategik ini digambarkan sebagai satu keperluan untuk daya tahan ekonomi jangka panjang. Daripada menganggap wilayah ini sebagai sekunder, taklimat itu mencadangkan bahawa menyepadukan mereka dengan lebih mendalam ke dalam rantaian bekalan nasional akan membuka produktiviti yang terpendam. Ini boleh melibatkan penaiktarafan rangkaian logistik dan ketersambungan digital—yang penting bagi PKS—di samping inisiatif untuk meningkatkan latihan vokasional tempatan yang sepadan dengan keperluan industri setiap bandar tertentu.

Bagi pekerja Malaysia secara purata, peralihan dasar ini mungkin menandakan langkah untuk mengurangkan keperluan berhijrah ke bandar bagi mendapatkan pekerjaan bernilai tinggi. Jika sektor industri berjaya didepusatkan, penduduk di kawasan seperti Segamat atau Kluang mungkin menyaksikan peningkatan dalam permintaan tempatan terhadap tenaga kerja mahir, yang berpotensi mengurangkan tekanan kos sara hidup yang dikaitkan dengan kehidupan metropolitan. Pelabur dan PKS di bandar-bandar ini juga boleh mendapat manfaat daripada penambahbaikan infrastruktur yang menurunkan kos pengangkutan dan meningkatkan kebolehpercayaan rantaian bekalan.

Walau bagaimanapun, bagi pengguna Malaysia, impaknya kemungkinan besar bergantung kepada keupayaan kerajaan untuk mengimbangi pembangunan wilayah ini dengan tekanan inflasi. Dengan inflasi utama kini berada pada 1.9 peratus setakat Ogos 2026, sebarang perbelanjaan infrastruktur yang besar mesti dilaksanakan dengan cekap untuk mengelak daripada mendorong peningkatan kos. Tambahan pula, bagi pengguna jalan raya dan perniagaan, menguruskan interaksi antara pertumbuhan wilayah dan kos bahan api—seperti harga semasa RM4.52 tanpa subsidi bagi RON95—akan kekal menjadi faktor penting dalam menentukan sejauh mana keberkesanan "bandar terlupa" ini dapat bersaing dengan hab bandar yang sedia ada.

Cadangan ini hadir dengan latar belakang prestasi ekonomi negara yang stabil, dengan pertumbuhan KDNK benar terkini direkodkan pada 6.0 peratus tahun ke tahun. Walaupun kadar pengangguran negara kekal relatif rendah pada 3.0 peratus setakat Julai 2026, angka tersebut masih mewakili 520,300 individu yang menganggur. Seruan tindakan REFSA mencadangkan bahawa memulihkan bandar sekunder boleh menyediakan penyelesaian struktur untuk menyerap sebahagian daripada kumpulan tenaga kerja ini, terutamanya mereka yang kini menetap di luar Lembah Klang.

Ketika kerajaan menyediakan draf akhir bagi Belanjawan 2027, tumpuan kekal kepada sama ada strategi pembangunan wilayah ini akan diperuntukkan pembiayaan khusus. Belanjawan sebelum ini pernah menyentuh mengenai pembangunan luar bandar, tetapi kerangka kerja yang berdedikasi dan diselaraskan untuk bandar sekunder khusus ini akan mewakili evolusi dasar yang signifikan. Sama ada ini akan membawa kepada anjakan dalam peruntukan sumber persekutuan atau kekal sebagai matlamat jangka panjang pentadbiran masih belum dapat dipastikan.

Butiran mengenai jumlah pembiayaan yang khusus, garis masa pelaksanaan, dan mekanisme perundangan yang diperlukan bagi memastikan pembangunan sedemikian kekal mampan masih belum didedahkan.